Flying Condors


Er is geen groep geweest in de zestiger jaren van de vorige eeuw die meer trammelant en commotie heeft veroorzaakt als The Flying Condors. De meestal als show- en dansorkest aangeprezen beatgroep was volgens het verwijt van velen te rauw, te wild en te luid. Waar andere groepen een verzameling apparatuur van twijfelachtige kwaliteit op het podium neerzetten, soms zelfs van eigen makelij, verschenen de Condors met een professionele installatie. Dat stelde hen in staat om lekker hard te spelen, zonder al te veel vervorming en bijgeluiden. Daarbij kwam nog de zeer levendige podiumpresentatie waarbij heel vaak acrobatische toeren werden uitgehaald die vriend en vijand imponeerden. Kortom, het verwijt klopte: rauw, wild en heel hard spelend een danszaal of feesttent op de kop zetten, konden de Condors als de besten. En dat deden ze dan ook met overgave. 

 

“Roermond.-Als de eerste roffel van het glimmend drumstel rolt, als de eerste accoorden uit de versterkte gitaren knetteren, gaan honderden frêle meisjesmonden open voor een Indiaans gegil. Een gegil dat aanzwelt tot een kakofonisch geluidsexplosie, die plotseling overgaat in een verbeten zwaaiend wringen van strakke blue jeans en felgekleurde Saint Tropez-truitjes en – hemden. De wereld vergaat….op het podium staan THE FLYING CONDORS.Rechts P.D. Freddy, sologitaar; naast hem Charly Prins, de slaggitaar als een stengun vastgeklemd. Links de koperkleurigeAbor met de basgitaar. Als een veldheer overheerst op de achtergrond Pirate, zijn trommels en bekkens wild kastijdend. Ziehier een portret van een van de meest bekende én beruchte beatgroepen van eigen Limburgse bodem. Aanbeden reeds door vele tieners en wat verlate twens, verafschuwd door alles daarboven wat zich te oud voelt Het zijn vier jongelui uit Roermond. Deze vier meesters van het harde en het wilde met slechts één predikaat: RAUW. Een predikaat dat zij zichzelf hebben aangemeten en doelbewust in hun optreden hebben doorgevoerd. Vier uur lang duurde hun optreden toen wij voor de eerste maal face à face met hen stonden.” 

Deze opening van een bijna pagina groot artikel in ‘De Nieuwe Limburger’ van 03-09-1965 was in feite de kennismaking van Maastricht en Zuid Limburg met de Middenlimburgse Condors. We kunnen ons er nu geen voorstelling meer van maken hoezeer de Roermondse fans in de ban waren van de Condors. Ook in alle berichten van Duitse, Belgische en Nederlandse kranten worden de optredens van the Flying Condors in opgewonden bewoordingen besproken en wordt kwistig met superlatieven gestrooid. De optredens waren belevenissen die niet alleen veel emoties losmaakten bij de bezoekers. Ze leverden ook veel gesprekstof op in de discussie tussen jong en oud. Tijdens optredens droegen ze vaak zogenaamde Davey Crocket- kostuums van leer, met veel franje. Behalve de bassist, die als indiaan verkleed ten tonele verscheen , terwijl hij een Molukker was. Ook bedienden ze zich van artiestennamen. De bezetting van de band was als volgt: Pierre Tis (Pirate) op slagwerk, Karel Prins (Charly) op ritmegitaar, Fred van Wijk (P.D. Freddy) op sologitaar en Henk Teterissa (Abor)op basgitaar. Ze namen allen zangpartijen voor hun rekening. Behalve in Roermond en omstreken maakten ze ook furore in België en het aangrenzende deel van Duitsland. Er waren optredens voor de Belgische en de Duitse teevee en in België werd samen met andere artiesten een tournee van een maand gemaakt. Ze traden op met bekende artiesten zoals The Pretty Things en The Who, Lucille Starr en Sylvie Vartan, Claude Francois en Dave Berry. Het optreden in het sportpaleis van Gent op 13 november 1965 voor 10.000 mensen was een hoogtepunt voor de Flying Condors. Want daar bleek dat hun populariteit in België nog vele malen groter was dan in eigen land en streek. Er speelden zich taferelen af die volgens diverse kranten aan optredens van de Beatles en de Stones deden denken. Ze moesten daar in Gent echt maken dat ze weg kwamen na het optreden, achtervolgd door vele hysterische fans.De eerste single van de groep dringt in België dan ook door tot de derde plaats in de nationale hitparade. (A-kant: ‘Chip! chip!’ B-kant: ‘Kom van dat dak af!’). De tweede single doet het minder goed (A-kant: ‘Bei mir bist du schön’ B-kant: ‘For Jeane’).Er waren nogal wat fans teleurgesteld over de plaatjes zowel wat betreft de keuze van de liedjes als de kwaliteit. Het was volgens veel fans een flauwe afspiegeling van wat ze live paraat maakten. Nu zoveel jaren later is dat wat moeilijker te beoordelen. Want vergelijkingsmateriaal ontbreekt ten enenmale. Deze twee singles zijn de enige opnamen van de Flying Condors, tenminste voorzover bekend. De periode dat het de Flying Condors goed ging was kort en hevig. In het al eerder aangehaalde artikel in dagblad de Nieuwe Limburger van 03-09-1965 lezen we: “Het was allemaal een beetje toevallig dat de wegen van de vier Condors op 23 juni 1964 in Roermond samen liepen. Alle vier waren ze reeds geruime tijd in het ‘vak’…..”  

In de loop van 1965 worden de zaken steeds professioneler aangepakt. De vader van Pierre Tis, die eerst het managers werk deed maar ook een grote stimulator was van de band, werd opgevolgd door een soort van driemanschap. Wiel Potter uit Roermond was zo’n beetje de algemene manager maar hij fungeerde ook als een roadmanager en behartigde de zakelijke belangen in de eigen regio. In het Duitse grensland was het Hubert Küppers uit Heinsberg die contacten verzorgde met zaalhouders en contracten afsloot en in Belgie was het Daniël de Coster uit Aalst die er voor zorgde dat ze daar voet aan de grond kregen. 

The Flying Condors begaven zich naar optredens in een Volkswagenbusje. Drie man voorin, drie man achterin en mits heel secuur ingeladen, anders moest het opnieuw, drie geluidsinstallaties: een Myachi-, een Vox- en een Dynacord intallatie. Dat was handig als er meerdere optredens waren gedurende één etmaal op verschillende locaties. Dan werden de installaties alvast opgezet op de podia waar het tweede en derde optreden van die dag of avond zou plaatsvinden. Met name in België was dat vaak nodig. Daar deden the Flying Condors zogenaamde attractie-optredens van ongeveer twintig minuten. Ondanks de korte duur van deze optredens was de gage voor die tijd aanzienlijk: 12.500 Bfr. Oftewel 625,- gulden Bij de nagestreefde professionaliteit van de band hoorde ook het in principe dagelijks repeteren. Dat gebeurde enige tijd in de kapel van het voormalige klooster en jongensinternaat St. Joep tussen de Lindanusstraat en de Bethlehemstraat en in het voormalige patronaatsgebouw naast de Heilig Hart kerk aan de Nassaustraat (het huidige gemeenschapshuis de Wingerd). Op 20 maart 1966 was er plotseling, als een donderslag bij heldere hemel, het afscheidsconcert voor de Duitse fans in een afgeladen Stadthalle te Heinsberg. Intussen gonsde het in de stad van geruchten over een spectaculaire doorstart van de band met nieuwe muzikanten. Tot in mei liepen de optredens toch nog door. Op 11 april, tweede paasdag bijvoorbeeld, traden ze nog op in Kirchhoven bij Heinsberg, aangevuld met leden van the Flaming Stars en zonder Fred van Wijk. Op 25 april traden Pierre Tis en Karel Prins op in Helden-Beringen met twee gastspelers. Er moest nog zowat iedere week een of meer keren opgetreden worden desnoods met ingehuurde krachten om de nog lopende contracten na te komen. Opzeggen van een optreden zou de band drie maal de overeengekomen gage kosten. Om een indruk te krijgen om hoeveel geld het ging: de gage voor een avondvullend optreden van vier à vijf uur was ongeveer 500 gulden. Op zaterdagen werd meestal begonnen rond zeven uur en stopte de band met spelen om middernacht. Op zondagen, van oudsher de traditionele dans-avond op het platteland, werd vaak om zes uur begonnen en doorgespeeld tot elf uur. Sommige ingehuurde muzikanten kwamen uit Beverwijk en IJmuiden. Zo kon het gebeuren dat de zanger van de Bintangs , Gus Pleines, die later door het leven ging als de Hollandse Mick Jagger , schnabbelde op Limburgse podia. Hij was toen amper zeventien en zat nog op drie H.B.S. Ook Cor Dekker, later bassist bij Ekseption, kwam mee. Er zijn nog diverse optredens geweest met ‘speciale bluesmuziek’ zoals dat in de advertenties op de uitgaanspagina van de donderdag krant gemeld werd. Uiteindelijk bleef drummer Pierre Tis als enige ex-Flying Condor actief in deze rythm and blues-band die op 15 mei nog aantrad op een herenigingsbal te Vlodrop onder de oude groepsnaam Flying Condors maar op 22 mei in Nederweert aantrad onder de naam The Provocals. Dat sprak je uit met de klemtoon in het midden. Om de aandacht vast te houden van het uitgaande publiek werd in de aankondiging gemeld dat de groepsleden groene haren hadden. Karel Prins heeft wel nog een andere band opgericht, maar die was geen lang leven beschoren . (?)Waarom het zo plotseling gedaan was? Verschillen van mening en wrijvingen tussen de bandleden maakten een abrupt einde aan de meest spraakmakende beat-band van Roermond in de jaren zestig. Tot groot verdriet van velen. Dit abrupte einde op het hoogtepunt van hun carrière heeft de legendevorming die erna kwam natuurlijk enorm gestimuleerd.Het is verbazingwekkend om te zien welke superlatieven er door de pers gebruikt werden om de optredens van de Flying Condors te beschrijven. Het enthousiasme was echt groot. Behalve voor pers-stemmen is er opdeze website ook nog plek ingeruimd voor andere bronnen betreffende de Flying Condors. En natuurlijk voor foto’s. Behalve de zogenaamde public relations-foto’s die de Condors zelf lieten maken zijn er gelukkig ook foto’s van optredens. Die spreken boekdelen over de impact die de Condors hadden op hun publiek. En dat gold voor jong én oud! Toen bijvoorbeeld in de Oranjezaal te Vlodrop een avond met de Flying Condors georganiseerd werd om de kas van de net opgerichte carnavalsvereniging de Beerbök te spekken, gingen niet alleen jongeren op de kop staan op de dansvloer, maar diverse leden van de raad van elf in oprichting ook. Ondanks hun dikke bierbuiken en kale schedels gingen deze mannen gezellig uit hun dak! 

(Tekst onder voorbehoud) (met dank aan Wiel Potter)

Audio fragmenten:

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.