Beck & Call

Een Supergroep/Geen Supergroep


Begin jaren 80 begon de bloeitijd van de Roermondse popscene ontstaan rond 1974 een beetje af te laten. Zimmermann was in alle stilte overgegaan in de Dizzydents die er al in 1981 mee ophielden, evenals Butler en Alter Ego. En ook Girls Walk By zou er spoedig een punt achter zetten. Tijd voor de Supergroepen. Er zouden er Twee komen. Maar allebei “Werden Ze Het Niet”. De eerste Supergroep was de band rond Gé Reineders: de “Bubs”. Voor hun verhaal zie elders op deze site.

De tweede Supergroep zou “Beck & Call” worden: Henks Smeets, drums, van Girls Walk By; Jos van Cann, bas en Henk Schoenmakers, sologitaar, van Butler; Paul van Horrik, gitaar & zang en Rob van Appeven, toetsen en zang,  van de Dizzydents. De groep zou bestaan van eind 1981 tot april 1984. In totaal heeft “B & C” zeven optredens gehad en ontelbare repetities. Thijs Bonten, ‘inhaber’ van ’t Babbeltje vond het de beste Limburgse band die ooit bij hem in Nederweert had gespeeld. Maar dat was dan ook alles. Geen indrukwekkende staat van dienst dus. En dus ook geen Supergroep.

 

Hoe kwam dat zo. Het antwoord is eenvoudig: de band bestond uit vijf degelijke

muzikanten, geen hoogvliegers instrumentaal, geen podiumbeesten, geen feestgangers, maar voornamelijk serieuze jongens die ernaar streefden hun eigen nummers muzikaal verantwoord op de bühne te brengen. En dat ook deden. Niet meer en niet minder. En daar hadden ze geen enkel succes mee. Maar echt zaten ze er ook niet mee. En dus werd wat in het oefenlokaal gebeurde eigenlijk het belangrijkste. Eigenlijk werd er in de laatste twee jaar van hun bestaan alleen nog maar wat gedaan in dat oefenlokaal. Opnemen, opnemen en repeteren voor het opnemen. En dat konden ze wel goed. En er zijn een hoop opnames.

Maar bijna niemand kent ze, die nummers van ‘B & C’. Toch zijn ze wel aardig. Goed in mekaar gezette liedjes van Paul van Horrik en Rob van Appeven. Goed uitgevoerd door de hele band met een heel belangrijke rol van drummer Henk Smeets, die in deze band bewees meer te zijn dan alleen een drummer, maar meer een allround-muzikant met een goed oor voor instrumentale en vokale ideeën en arrangementen.

Maar het podium bleef lokken, zeker voor Henk Smeets. Dat en de steeds meer verder groeiende wereldvreemdheid en eigenzinnigheid van Paul van Horrik deed de band in april 1984 uit mekaar spatten met een fikse ruzie. Zo ging dat toen. Waarschijnlijk nu nog trouwens.

 

Henk Smeets begon met anderen ‘Muck-a-muck”; Rob van Appeven ging thuis verder met opnemen en zou begin 1986 gaan bassen bij de ‘Michigan Red Bluesband” en gaan zingen bij de “Wauze”; Jos van Cann en Henk Schoenmakers hielden niet op met spelen, maar gaven vanaf nu voorrang aan hun maatschappelijke carriére en Paul van Horrik zou nooit meer op een podium staan. Nooit meer. Ook hij ging zich bezig houden met home-recording en uiteindelijk op het eind van zijn leven een half jaar doen over een enkele opname, om die vervolgens uit te vegen en weer opnieuw te gaan doen. Totdat hij in 19?? overleed. Op zijn laatste drie nummers staat zelf geen zang meer. Was niet nodig waarschijnlijk.

Dat was dus “Beck & Call”. Een Supergroep die dat nooit is geworden en eigenlijk ook nooit is geweest, zelfs voor Roermondse begrippen niet. Maar de nog levende leden spreken er nog steeds met veel warmte en liefde over. En dat is ook al wat, toch!?

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.