Zimmerman

Zimmermann begon in 1970 na een toevallige ontmoeting, op fiets en solex en met gitaar, van Paul van Horrik en Rob van Appeven: allebei fanatieke Dylanfans die ook diens liedjes speelden. Een hobby die na een paar jaar uit de klauwen zou gaan lopen. Maar dat duurt nog even. Paul en Rob maakten afspraken en binnen een week zaten zij met nog twee anderen in een toenmalige beatkelder samen te spelen, Hans van der Linde en Harrie Hanssen.

Uiteraard allemaal Dylansongs. Dat ging zo nog een paar keer door; een piano werd verworven, een drumstel, een stel oude radio’s voor een elektrische Wehkampgitaar, een echt oefenlokaal, daarna schulden bij papa om versterkers te kopen en op 11 december 1971 was het eerste optreden van Zimmermann (1) een feit. Er zouden er meer, veel meer volgen.

Was Zimmermann in de eerste jaren (2,3) echt nog een matig en beperkt hobbybandje, met de komst van Tof Deckers en Gé Reinders (4) kwam daar enige verandering in. Maar pas begin 1975 na weer een personeelswijziging en met de komst van Hans Boots, Henk Smeets en Hein Gubbels (5) werd het echt serieus.

Country, blues, rhythm & blues, eigen nummers, onbekende covers, improvisatie, hechte samenzang en een vrolijke, door veel drank medebepaalde presentatie werden samen een aanstekelijke mix van lol, dansen, jong zijn en goede muziek. Optredens door het hele land: Paradiso, de Melkweg, Don Kiesjot, Pinkpop binnen, e.v.a. maakten van de band een geoliede feestmachine die het goed deed op elk podium. Een optreden tijdens OOR’s Nationale Muziekpresentatie (de toenmalige Grote Prijs van Nederland) samen met Normaal, the Nits en Flavium deed ook de platenmaatschappijen toestromen. Elke twee maanden een optreden in Paradiso onder de noemer “Nederlandse Nieuwe Oogst” deed de rest. Bovema sloeg toe, een platencontact lag in de brievenbus en toen kreeg Gé Reinders opeens bobbeltjes op zijn stembanden. Net iets te enthousiast gezongen. En dat mocht hij nu een half jaar niet meer. Hij stopte acuut met de band, pianist Hein Gubbels ook en Zimmermann lag op zijn gat. Weg optredens, weg platencontract, weg leuke jongensdroom. Wat een ellende.

Er werd wat dooraangemodderd (6), maar goeie raad was duur. Toen stopte Hans Boots, Roermonds eigen “Slowhand” ook nog. Ontzangd, ontgitarist en ontpianist was Zimmermann toen bijna ontzimmermannd.

Maar bijna een jaar later was er weer een nieuwe bezetting. Jos Slabbers en Frans Houben (7) kwamen erbij. Henk Smeets stopte; René Hendrickx (8) erbij; Frans Houben stopte; Peter Schultz (8) erbij en ook weer eruit. Wat een ellende.

Uiteindelijk kwam er in 1977 een bezetting die het, met de nodige wisselingen, uithield tot het definitieve einde. En er was een nieuw concept: Zimmermann met blazers. Op de proppen kwamen Raymond van der Meer, Eduard Nazarski en Harrie Damen (9). En met hen, soulvolle rhythm & blues met veel pit en energie. Een lekker dampend bandje. De bekendheid en successen waren een stuk minder, het platencontract is er nooit meer gekomen, maar de muziek was goed.

Dat bewees een mooie 1e plaats bij het talentenfestival van Bilzen in de Hanenhof in Geleen. En Jan Smeets van Pinkpop was weer geïnteresseerd. Maar weer gebeurde er nare dingen.

Rob van Appeven en René Hendrickx hielden het voor gezien en dat was het einde van Zimmermann. De rest ging gewoon door, met Roel Schenk en Thei Beckers, onder een andere naam: The Dizzydents”, maar dat is een heel ander verhaal.

In de 80er jaren kwam OOR’s Eerste Nederpopencyclopedie uit en daarin werd Roermond beschreven als het “Liverpool aan de Maas” en Zimmermann als broeikip van de verdere Roermondse popmuziekhistorie. Daar valt wat voor te zeggen. Girls Walk By kwam mede voort uit Zimmermann. De Wauze, de Gerard H. Show, het Budtbal, Muck-a-Muck, Beck & Call, The Michigan Red Blues Band, Circo di Sento hadden allemaal een zaadje van Zimmermann in hun bloed. Potentie zat.

Sommige van deze mensen spelen nog steeds. Gé Reinders in de theaters, Henk Smeets en Rob van Appeven in de cafees, Thei Beckers in Amsterdam, Jos Slabbers brengt als gitaarleraar jonge talenten het nodige bij. Er zijn ondertussen ook doden gevallen. Frans Houben, Harrie Damen en Paul van Horrik spelen misschien nu wel samen hemelse pop. Ook dat gebeurt. Maar: “A splendid time was guaranted for all” zei Winston O’Boogie, alias John Lennon.

En zo was het. En de muziek gaat nog steeds verder. En blijft maar verder gaan.

Bezettingen: Zimmermann 1: september 1971 – januari 1972
Paul van Horrik, Hans van der Linde, Rob van Appeven, Harrie Hanssen, Paul Wassenberg

Zimmermann 2: februari 1972 – september 1972
Paul van Horrik, Hans can der Linde, Rob van Appeven, Harrie Hanssen, Thijs Hendrickx (+ vanaf juli 1972: Joop Thijseen en Gé Reinders)

Zimmermann 3: september 1972 – februari 1973
Paul van Horrik, Hans van der Linde, Rob van Appeven, Harrie Hanssen, Gé Reinders

Zimmermann 4: april 1973 – december 1974
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Harrie Hanssen, Gé Reinders, Tof Deckers

Zimmermann 5: december 1974 – april 1976
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Gé Reinders, Henk Smeets, Hans Boots, Hein Gubbels

Zimmermann 6: mei 1976 – augustus 1976
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Henk Smeets, Hans Boots

Zimmermann 7: september 1976 – juni 1977
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Henk Smeets, Jos Slabbers, Frans Houben (+ soms live: Gé Reinders)

Zimmermann 8: juli 1977 – september 1977
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Jos Slabbers, René Hendrickx. Peter Schultz

Zimmerman 9: september 1977 – oktober 1979
Paul van Horrik, Rob van Appeven, Jos Slabbers, René Hendrickx, Eduard Nazarski, Harrie Damen, Raymond van der Meer (+ vanaf ??: Thei Beckers)