Les Gosses

  • Frits Nijsen, sologitaar en zang
  • Hans Heijnen, basgitaar en zang
  • Jacques Maessen, slaggitaar en zang
  • Frans Maessen, drums (In 1968 opgevolgd door Frits van Ooteghem)
  • René van den Hurk, zanger
  • Gerard Leenhouts, piano en orgel (kwam erbij vanaf 1969)

Op 1 april 1963 begonnen vijf bevriende jongens, die allen op vier HBS van het Bisschoppelijk College Roermond zaten, hun eerste elektrisch versterkte geluiden te produceren. Ze deden dat op zelfgemaakte gitaren die ze aansloten op oude radio’s die als speaker functioneerden. Deze vriendengroep zal uiteindelijk doorspelen tot 31 mei 1971, de dag dat ze hun afscheidsconcert gaven. Ze hebben van alle Roermondse beatbands uit de zestiger jaren het langste gespeeld. Om zich te onderscheiden van al die andere bandjes met Engelse fantasienamen werd gekozen voor een Franse naam: de Gozers, de Gabbers oftewel Les Gosses…

Er moest driftig geoefend worden want alleen Frits Nijsen kon bij de start al redelijk overweg met een gitaar. En geoefend werd er. Wanneer de een of ander muzikaal te kort schoot werd dat gecompenseerd met veel inzet. Frits Nijsen groeide in de loop der tijd uit tot de muzikale leider van de groep. De eigen composities van de groep waren allemaal van zijn hand. Geoefend werd er al die acht jaren iedere vrijdag in de kelders van het ouderlijk huis van Hans Heijnen op de hoek van de Minderbroederssingel en de Graaf Reinaldstraat. Zijn ouders hadden daar een stoffeerderij en woninginrichtingzaak. En zo vanzelfsprekend als de muzikale leiding bij Frits Nijsen terecht kwam, kwam de zakelijke leiding van de band bij Hans Heijnen terecht.

Het beginrepertoire bevatte veel nummers van Cliff Richard and the Shadows. In het begin hadden instrumentale nummers nog de overhand, maar langzaam maar zeker komen er steeds meer zangnummers bij. Liedjes van Engelse beatbands waren in de meerderheid en daarbij was onvermijdelijk werk van de Beatles en de Rolling Stones. Maar ze schuwden niet om ook een nummer als de ballade ‘Tes tendres années’ van het Franse rockfenomeen Johnny Halliday te spelen. Het oudste bewaard gebleven contract betreft een optreden in hotel Geurts aan de Willem II singel – voor zestig gulden – op twee februari 1964.

De eerste jaren waren de amateuristische jaren; het was nog behelpen wat de techniek en de instrumenten betreft en ook organisatorisch was het improviseren geblazen. Er werd voornamelijk opgetreden in de stad maar ook in dorpen als Maasbree en Swalmen (de Fuu) waren ze graag geziene gasten. Ze speelden op schoolfeesten van het Ursulalyceum en het Bisschoppelijk College Schöndeln, maar ook in de jongerensociëteiten van de stad. In dorpen als Heythuysen en Roggel speelden ze op uitnodiging van R.K. studentenclubs met namen als St. Alphonsus en Don Bosco. Vaste prik was jarenlang een maandelijks optreden in de danszaal van Pietje Moors aan de Godsweerdersingel. 

Als in 1966 de eindexamens achter de rug zijn gaat het opeens hard. Er komt een professionele installatie die voornamelijk uit Vox apparatuur bestaat. Alleen Frits Nijsen zweert bij Dynacord. Ofschoon alleen de zanginstallatie eigendom van de band is en de rest gehuurd is van het bedrijf Frans Roubroeks, kunnen ze voortdurend beschikken over de installatie. Een kwestie van goed vertrouwen aldus Roubroeks. Er wordt hard gewerkt aan de meerstemmige zangpartijen en ook de af werking van de nummers wordt verbeterd. Frits Nijsen gaat eigen composities maken en er wordt door alle leden van de band gestemd of een nummer gespeeld wordt of niet. Terugkijkend op die periode kun je stellen dat les Gosses tot het einde in 1971 gemiddeld twee keer per week speelden.

Ook het werkterrein wordt verlegd in die periode. Ze spelen nu ook op de T.H. in Eindhoven, de H.T.S. in Venlo (op uitnodiging van Studentencorps St. Eligius), de universiteit van Nijmegen en de landbouw hogeschool te Wageningen. Eigenlijk wordt heel zuidoost Nederland hun werkterrein. En ze gaan de grens over: optredens op de Engelse bases in Wegberg, Rheindalen en Brüggen. Ook zijn ze graag geziene gasten in de Corporalsclub, de Airmensmess, de Sergeantsmess, de Queensway club, de Malboroughclub en de Phoenixclub, waar ze soms worden aangekondigd als ‘the Les Gosses’.

Vanaf 1968 laat de groep zich meer en meer inspireren door bands als Mott the Hoople, Led Zeppelin en King Crimson. Het publiek vroeg erom en les Gosses gingen mee in die nieuwe muzikale ontwikkelingen van symfonische pop tot heavy rock. Steeds meer nummers lieten ze uitdijen met soli en improvisaties. Ook de stage-acts werden steeds gekker. Over die periode zegt Frits van Oothegem:

“ De laatste twee jaar van de band werden we nog versterkt met een toetsenist: Gerard Leenhouts. Door zijn muzikale inbreng werden de mogelijkheden sterk uitgebreid (…)”, en hij vervolgt: “Wij waren de eerste band die na psychedelische vloeistofprojecties een stroboscopische lichtshow invoerden. Gaven elk half jaar diepdrukposters uit (meestal ontwerpen van Erik Meuffels uit Susteren). Maakten eenmalige shows met verkleedpartijen en special effects waarbij het publiek betrokken werd. (Je moet dan denken aan allerlei zaken in de taboesfeer: travestie, ‘n kip slachten, ‘n plaswedstrijd enz.) Alles eenmalig natuurlijk, maar we zorgden wel dat het in de krant kwam”.

Een van de specialiteiten was het spelen van wat ze zelf muziekcollages noemden. Elf jaar voordat het een hype werd (Stars on 45) speelden ze een reeks nummers van de Beatles of de Stones achter elkaar, al of niet gemixt en geknipt. Maar ook het nummer A day in the life van de Beatles en een selectie uit de popopera Tommy van de Who die wel 35 minuten duurde stonden op het repertoire.

In september 1970 besluiten Les Gosses dat het mooi geweest is en dat dit het laatste seizoen zal worden. Op 31 mei 1971 vindt het afscheidsconcert plaats. Maar voor het zover is gebeuren er nog bijzondere dingen.

In januari 1971 nemen ze als een soort muzikaal afscheidssouvenir in de Telstar studio in één dag een elpee op: Les Gosses 1963-1971. Van tien uur ‘s morgens tot negen uur ‘s avonds nemen ze de muziek op en tot een uur ‘s nachts duurt het inzingen. Opnametechnicus is de bekende Fred Limpens. De 1100 gulden die het project kost wordt omgeslagen over 110 elpees à raison van 10 gulden. Johnny Hoes brengt nog een single uit met twee nummers van die elpee: Dies Irae en het anti Viëtnam oorlogslied Shoot. Het singletje deed niet veel wat geen verbazing hoeft te wekken. Een single uitbrengen van een band die net gestopt is met optreden is natuurlijk niet handig…  

Op 16 mei 1971 vindt er onder auspiciën van de jongerenpagina Kwant van de regionale krant de Maas en Roerbode op het Munsterplein een popconcert plaats waar Les Gosses optreedt samen met de op dat moment zeer populaire Maastrichtse band Opus. Voor een publiek van naar schatting tweeduizend jongeren eindigt het concert in een jamsessie met leden van beide bands.

In dat laatste seizoen moesten Les Gosses steeds meer aanvragen voor optredens afzeggen. Er waren studies die om afronding vroegen, er werden maatschappelijke carrières opgestart en vaste relaties aangegaan en daarom werd de druk van bijna tachtig optredens per jaar sommige groepsleden teveel. Wat als hobby begonnen was werd een steeds grotere belasting. Tenslotte hadden ze al eens eerder gezamenlijk besloten dat ze niet professioneel wilden gaan spelen. Om die reden hadden ze indertijd ook een platencontract geweigerd. Het moest leuk blijven.

Zowel qua fotomateriaal alsook geluidsopnames lijken Les Gosses de best gedocumenteerde groep van Roermond uit de zestiger jaren.

De band had in Toine Haarmans een fotograaf die de groep al die jaren volgde.

En naast de bovenvermelde elpee met elf nummers (die trouwens in augustus 1996 door dezelfde Fred Limpens ‘geremastered’ is op cd) zijn er nog twee cd’s met respectievelijk 63 en 28 liedjes, fragmenten en stukken muziek. Onder de titel: ‘From the cellar to the stage live 1963- 1968’zijn die opnames indertijd op band opgenomen in de oefenkelder. Verder zijn bewaard gebleven de opnames van elf nummers, waarvan negen eigen composities, die opgenomen zijn door de Regionale Omroep Zuid (R.O.Z.). De opnames vonden plaats op 15 november 1968 en de uitzending op 2 december. Het was een uitzending van 20 minuten onder de titel ‘Muziek Tussenbei..’. Dat was qua tijd niet gering als men bedenkt dat de ‘Regionale’ in die tijd per dag maar één uur zendtijd had (tussen 19.00 en 20.00 uur). Bij de opnames was een krat bier aanwezig en bovendien kregen ze honderdvijftig gulden presentiegeld.

Op 30 april 1972, Koninginnedag vindt in jongerensociéteit ‘Circle’ aan de Kapel in ’t Zand reeds een eerste reünie optreden plaats. “Je kon in die tijd geen café binnengaan of je kreeg de vraag wanneer de band weer bij elkaar kwam”, aldus Hans Heijnen.

Op 20 oktober 1979 vindt in de zalen van dansinstituut Pierre Moors een rëunieconcert plaats van drie Roermondse bands uit de zestiger jaren. Het betreft Les Gosses, The Switching Fighters en The Whisky Four. Voor beide reünie optredens was veel belangstelling in de pers.

In 1983 is het de laatste keer dat Les Gosses als groep acte de présence geven. En wel in het programma Rendez-Vous van de lokale omroep Melick met als presentator Claus von Rüden. Ze spelen twee nummers: Shoot en It’s a beautiful day. De opnames vonden plaats in café du Pont aan de Roerkade in Roermond.

Met dank aan Frans Maessen en Frits van Ooteghem. Een speciaal woord van dank is voor Hans Heijnen. Als zorgvuldige beheerder van de nalatenschap van Les Gosses was zijn bijdrage aan dit artikel van groot belang.

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

Dennis Janssen